گرامیداشت یاد بیژن نجدی

  • 5 سال پیش
  • بدون ديدگاه

انجمن داستان هزار و یک شب بندر انزلی در گردهمایی به مناسبت ۲۴ آبان سالروز میلاد بیژن نجدی، یاد این نویسنده گیلانی را گرامی داشت.
به گزارش خبرگزاری ایرنا، مدرس انجمن داستان هزار و یک شب بندر انزلی در این گردهمایی با اشاره به زندگی نجدی در تحلیل آثار وی، گفت: نگاه نجدی به دنیا نگاهی شاعرانه بود و این نگاه را نه‌تنها در شعر، بلکه در روایت داستان‌هایش نیز حفظ کرد.
مریم ساحلی افزود: اشیاء در داستان‌های نجدی جان دارند و مخاطب چنان درگیر حس عناصر می‌شود که در هر مرتبه از خوانش داستان‌های او لذت کشفی نو را تجربه می‌کند.
یکی از مدرسان ادبیات داستانی و منتقدین ادبی مطرح گیلان نیز در این نشست از این نویسنده گیلانی به‌عنوان چکیده روشنفکران پرشکوه دهه چهل که غنی کردن روح برایش اصل بود، یاد کرد.
فرزام امین صالحی اظهار کرد: نجدی بیش از آن‌که بنویسد، می‌خواند و بیش از آن‌که به‌دنبال مطرح کردن خود و انتشار آثارش باشد، درپی حمایت از شاگردان و دوستان مستعدش بود.
وی نجدی را یک صاحب نظر در زمینه ادبیات و فیلم خواند و افزود: نجدی، یک‌تنه تاریخ روشنفکری لاهیجان را دگرگون کرد و با ارتباط دوستانه‌ای که با شاگردانش داشت، مسیر صحیح زندگی و فعالیت را به آنان نشان داد.
این منتقد ادبی تصریح کرد: نجدی، قصه‌نویسی بزرگ و آرمان‌خواهی کمال‌پرست بود و سختگیری او آن‌قدر بود که در زمان حیات تنها یک مجموعه قصه‌ای به نام “یوزپلنگانی که با من دویده‌اند” را منتشر کرد.

به گفته وی، همین روحیات، موجب شد که در دوره‌ای که حتی به‌عنوان مخاطب خاص بودن مشکل بود؛ نجدی، به‌عنوان یک نویسنده خوب تثبیت شد.
این مدرس داستان‌نویسی خاطرنشان کرد: قصه‌های نجدی به کارهای هیچ‌یک از نویسندگان معاصرش، از جمله گلستان، گلشیری، صدر یا بهرام صادقی شباهت نداشت.
امین صالحی، نجدی را وارث قصه کهن و معاصر غرب و قصه ایرانی خواند و افزود: رئالیسم جادویی قصه‌های نجدی در ناکجا می‌گذرد؛ در نتیجه سرخپوستی می‌تواند در آستارا زندگی کند و یا اسب وسط محفل شب‌نشینی دیده شود.
به گزارش خبرگزاری ایرنا، بیژن نجدی ۲۴ آبان ۱۳۲۰ از یک خانواده گیلانی در خاش دیده به جهان گشود. وی خود در معرفی‌اش می‌نویسد: “من به شکل غم‌انگیزی بیژن نجدی هستم. متولد خاش، گیله‌مرد هم هستم، متولد ۱۳۲۰ (سالی که جنگ جهانی دوم تمام شد). تحصیلات: لیسانسه‌ ریاضی. یک دختر دارم و یک پسر. اسم همسرم پروانه است. او می‌گوید، او دستم را می‌گیرد، من می‌نویسم.”
وی در زمان حیاتش تنها مجموعه داستان “یوزپلنگانی که با من دویده‌اند” را چاپ کرد که تا کنون به چاپ ۲۳ نیز رسیده و به سه زبان انگلیسی، فرانسه و آلمانی نیز ترجمه شده است.
بیژن نجدی سال ۱۳۵۸ همراه دانش‌آموزانش داوطلبانه عازم جبهه شد و از میهنش دفاع کرد. در دهه ۱۳۷۰ دچار سرطان شد و سال ۱۳۷۶ در سن ۵۶ سالگی درگذشت و در شیخان‌بر لاهیجان به خاک سپرده شد.
“دوباره از همان خیابان‌ها”، “داستان‌های ناتمام” و مجموعه‌های شعر “خواهران این تابستان” و دفتری از گزیده‌ ادبیات معاصر، پس از مرگ بیژن نجدی به کوشش همسرش منتشر شد.

مرجع: ایرنا

ارسال دیدگاه

کاربر گرامی انزلی کلاب لطفا عدد را در کادر زیر وارد کنید *