محمد احمدزاده مردی که سابقه حضور در تیمهای ملی ما را هم به عنوان بازیکن و هم به عنوان مربی و سرمربی در کارنامه دارد؛  مدتی است در تبعیدی خودخواسته از فوتبال به سر می برد و گویی تمایلی به آفتابی شدن در اطراف مستطیل سبز  و حتی حضور در رسانه ها ندارد. اما پای صحبتهایش که بنشینی هنوز با عشق و علاقه زیادی از فوتبال حرف می زند و صحبت که به ملوان می رسد تن صدا و برق نگاهش تغییر می کند. تحلیل جام جهانی ۲۰۱۸ روسیه بهانه ای بود تا از هر دری با « ممی » انزلیچی ها صحبت کنیم:

احمدزاده که از سالها پیش بالاترین مدارک مربیگری را در میان مربیان داخلی داراست در مورد ویژگی های جام جهانی اخیر گفت: جامهای جهانی یک کلاس آموزشی به روز و عملی برای همه مربیان، کارشناسان و حتی علاقمندان غیر حرفه ای فوتبال است. از نظر من در این دوره فاصله تیمها از هم نسبت به همه دوره های پیشین کمتر شده بود و جز پاناما – و شاید یکی دو تیم دیگر – سایر تیمها با انگیزه صعود به مراحل بالاتر پا به این مسابقات گذاشته بودند. در این میان تیمهای صاحب نامی مثل آلمان، آرژانتین، برزیل و حتی اسپانیا که شاید فکر می کردند با استفاده از بخشی از انرژی و توان خود و بهره گرفتن از بازیکنان سرشناس شان می توانند همچون گذشته خود را به جمع تیمهای برتر برسانند؛ در برابر توان فیزیکی، دوندگی و انگیزه تیمهای دیگر غافلگیر شدند. شاید بتوان گفت آلمانی ها مغلوب غرورشان شدند که از داشته ها و انرژی شان به درستی استفاده نکردند. برزیل مدتهاست از دوران طلاییش فاصله گرفته، آرژانتین از دل بستن به درخشش فوق ستاره اش سودی نبرد و اسپانیا هم نشان داد دوره بازی مالکانه – غیر موثر – گذشته است.
اما تیمهایی مانند روسیه، دانمارک، انگلیس و کرواسی با تکیه بر توان فیزیکی نفرات شان جام جهانی خوبی را سپری کردند. به عنوان مثال هرچند فاصله فنی کرواسی با آرژانتین ۳ گل نبود ولی آنها توانستند با تکیه بر انگیزه و جنگندگی بیشتر آرژانتینی ها را به شکل تحقیرآمیزی مغلوب کنند.
بلژیک و فرانسه از نظر من دو تیمی بودند که همه یا اکثر فاکتورهای لازم برای رسیدن به موفقیت از جمله قدرت بدنی، تاکتیک و بازیکنان و کادر فنی خوب را در اختیار داشتند.
به نظر می رسد جام جهانی اخیر جام تیمهای اروپایی بود و تیمهای آمریکای جنوبی و افریقایی نسبت به دوره های گذشته از روحیه جاه طلبی و توان فنی بالاتری برخوردار نبودند و تحول خاصی را در سبک بازی آنها شاهد نبودیم. البته تیمهایی مثل مراکش، سنگال، نیجریه می توانستند مقدار بیشتری در جام باقی بمانند. برخلاف این تیمها می شود گفت تیمهای آسیایی – حتی عربستان که رفته رفته بهتر شد – در سطح خود عملکرد خوبی از خود به نمایش گذاشتند و حتی می توانستند به مراحل بالاتر صعود کنند.
در کل فکر می کنم ۴ تیم حاضر در نیمه نهایی ( بعلاوه بلژیک که توسط فرانسه حذف شد ) مستحق حضور در این مرحله بودند و فرانسه هم از سایر تیمها استحقاق بیشتری برای قهرمانی داشت. ضمن اینکه معتقدم حضور در این تورنمنت بزرگ برای تمامی تیمها از جمله ما حاوی درسها و تجارب ارزنده ای بود.

از مربی اسبق تیم ملی به عنوانی یکی از مربیانی که تیمهای تحت هدایتش شجاعانه و تهاجمی بازی می کردند در مورد ارزیابی وی از عملکرد تیم ملی کشورمان پرسیدیم که این گونه پاسخ داد:
به نظر من نتایج تیم ملی نتایج قابل قبولی بود و شاید اگر کمی خوش شانس تر بودیم می توانستیم برای اولین بار به مرحله بعد صعود کنیم. البته این انتقاد به تیم ما وارد می شود که بیش از اندازه دفاعی بازی کرد اما از نظر من اتخاذ استراتژی دفاعی از سوی کیروش که بر اساس ارزیابی توان بازیکنان خودی و بازیکنان حریف صورت گرفت، معقولانه بود. ما اول باید ببینیم که آیا در فوتبال ایران در حال حاضر بازیکنانی با قابلیت حفظ و پخش توپ در کلاس جام جهانی داریم یا خیر؟ و حتی اگر چنین بازیکنانی داریم آیا فرصت و محک کافی برای تغییر استراتژی تیم وجود داشت؟ همه می دانیم که تیم ملی ما نه از نظر زمانی و نه از نظر بازیهای تدارکاتی مناسب با تیم های قدرتمند، آنچنان که باید برای چنان میدان بزرگی حمایت شود مورد حمایت قرار نگرفته بود بنابراین در چنین شرایطی تغییر رویکرد کادر فنی و اتخاذ استراتژی تهاجمی آن هم برابر تیمهایی با سابقه قهرمانی جهان، اروپا و آفریقا، فنی و منطقی به نظر نمی رسد.

 


از سرمربی سابق ملوان خواستیم کمی هم در مورد وضعیت ملوان صحبت کند و این که چرا با وجودی که اکثر پیشکسوتان ملوان در فصل جاری عهده دار مسوولیتی شدند، جایش در این باشگاه خالی است؟ احمدزاده در این باره گفت ملوان خانه این پیشکسوتان است و امیدوارم حضور آنان با توجه به شناختی که از شرایط ویژه شهر انزلی و باشگاه ملوان دارند بتواند به ملوان کمک کند. در مورد خودم باید اشاره کنم که فصل گذشته و در نیم فصل کمیته فنی باشگاه از جمله آقایان صالح نیا و پور نعمت و سایر عزیزان به این جمع بندی رسیدند که نتایج آقای دست نشان توقعات هواداران و باشگاه را برآورده نکرده و از من خواستند قبول مسوولیت کنم. همین پیشنهاد از طرف تصمیم گیران باشگاه نیز به من شد. اما من آنها را متقاعد کردم که باید فرصت بیشتری به سرمربی تیم داد و تعویض ایشان در نیم فصل از نظر فنی نیز احتمالاً جوابگو نیست زیرا بازیکنانی که منطبق با افکار تاکتیکی وی جذب شده بودند قطعاً با حضور خود ایشان می توانستند عملکرد بهتری داشته باشند ضمنا” کارنامه آقای دست نشان در تیمهای تحت هدایتشان در نیم فصل دوم کارنامه مثبتی بود و کماکان می شد به بهبود شرایط تیم و صعود به لیگ برتر امیدوار بود – هر چند که در نهایت این اتفاق نیفتاد – بعلاوه این که تسویه حساب مالی با سرمربی تیم در شرایطی که آقای دنیامالی باشگاه را ترک کرده بود و تامین منابع مالی با مشکل روبرو شده بود، بار مالی مضاعفی را به باشگاه تحمیل می کرد.

 

در فصل جاری هم با توجه به رویکرد استفاده از نیروهای بومی توسط تصمیم گیران باشگاه، به من پیشنهاد مدیریت فنی تیم بزرگسالان داده شد. تنها به این دلیل که معتقدم جایگاه مدیریت فنی در فوتبال ما به درستی تعریف نشده و سایه مدیر فنی همواره بر سر کادر فنی تیمها سنگینی می کند از قبول این مسوولیت عذرخواستم به این امید که کادر فنی ملوان در فصل پیش رو  تمام انرژی خود را بر روی صعود به لیگ برتر متمرکز کنند که این امر خواسته من و همه انزلیچی ها و طرفداران ملوان است.

احمدزاده در مورد امیدواری اش به نتیجه گیری و صعود قوهای سپید انزلی در این فصل گفت: شک ندارم که نام ملوان بزرگتر از لیگ یک فوتبال ایران است که با مدیریت و سرمایه گذاری صحیح می تواند در همین فصل محقق شود اما سایر تیمها نیز با سرمایه گذاری و به خدمت گرفتن مربیان و بازیکنان توانمند، حریفان ساده ای برای ما نخواهند بود. ضمن اینکه متاسفانه بنا بر دلایلی که در این بحث نمی گنجد ملوان این فصل را با شش امتیاز کمتر از سایر رقیبان آغاز خواهد کرد. با این وجود دلایل بسیاری برای امیدواری در همین فصل وجود دارد که شاید در فصل یا فصول بعد موجود نباشند: تیم ما توانسته قسمت عمده اسکلت و شاکله تیمی خود را حفظ کند. انتخاب کادر فنی، اردو، بدنسازی و تمرینات گروهی در زمان مناسب انجام گرفته. باشگاه و شخص بهمن خان با دور اندیشی برای حفظ پژمان نوری به عنوان یک بازیکن تاثیرگذار و ویژه وارد عمل شدند تا این فصل هم، ملوان و بازیکنان جوانی مانند فربد بلوکباشی و مبین عشایر و محرمی و … که از تیمهای پایه به تیم بزرگسال اضافه شدند – و می توانند سعید عزت الهی های جدید فوتبال انزلی باشند – از توان فنی و تجربه وی بهره ببرند.

وقتی از احمدزاده در مورد سعید عزت الهی و محمد علیپور ( بازیکن سابق شاهین بوشهر که به لیگ حرفه ای تاجیکستان پیوسته) و سایر جوانانی که خود را مدیون وی می دانند پرسیدیم گفت: از لطفی که بازیکنان سابقم همیشه به من ابراز می کنند ممنونم اما مطمئنم همه بازیکنانی که در ملوان، بوشهر، تهران، شیراز و … در کنارشان حضور داشته ام و امروز به جایی رسیده اند هرچه دارند به لطف تلاش و زحمتی است که خودشان متحمل شده اند و من در این میان کمترین نقش را داشته ام. فقط در مورد سعید باید به این نکته اشاره کنم که او هنوز برای رسیدن به موفقیت های بیشتر و کسب افتخار برای خودش و خانواده اش و ما راه طولانی در پیش دارد که امیدوارم با انتخابهای درست به این مهم دست پیدا کند.

احمدزاده در پاسخ به آخرین سوال خبرنگار ما مبنی بر اینکه با این همه عشق و علاقه ای که به فوتبال در وجود شما موج می زند؛ چه زمانی می توانیم منتظر بازگشت شما به میادین باشیم گفت: لطف اهالی فوتبال حتی در این مدت که به قول شما دور از میادین بوده ام هیچوقت نسبت به من قطع نشده. اما وقتی به فوتبال به عنوان حرفه بر می گردم که برای فعالیت حرفه ای صادقانه ارزش قائل باشند.

ارسال دیدگاه

کاربر گرامی انزلی کلاب لطفا عدد را در کادر زیر وارد کنید *